KABR-İ NEBİ

Hasta gönlüme derman diye merhem sürme ey tabip

Derdime dermandır iyileşmek olmasın nasip

Sevgiliye vuslat derdiyle hemdem olmak dermandır bana

Bir an bu dertten ayrı kalmak helakıma fermandır bana

Tamamını oku »

HİCRAN-I NEBİ

Medet medet göçtü bu alemden Fahr-i kâinat

Hicranın en kemaliyle tanışmış oldu mevcudat

Kendi zatı idi kainatın yaratılış maksadı

Hazreti Adem cennette gördü o mübarek adı

Tamamını oku »

TEŞRİF-İ NEBİ

Ya Rab! Resul’ü yeryüzüne göndersen bir gün için

Görmek arzusuyla yarışır tüm canlı cansız ins ve cin

Koşar tüm insanlar dalga dalga sokaklara taşar

Kimi ağlar kimi bağırır da O’na doğru koşar

Tamamını oku »

AŞK-I NEBİ

Ey tabip! Yarama merhem sürüp sürüp etme zayi

Bilirsin dinimizde israf haramdır olmaz nafi

Zannetme ki merhemini sürünce inlerim acıdan

Yaramı görünce ey tabip ağlayan olmasın derman

Benim derdim artık şifa kanununu da aşmış bir tek

Hafifletir ayağının toprağını gözüme sürmek

Bir an görmek mümkün olsa yüzünün mehtabını

Tamamını oku »

HİLYE-İ NEBİ

Gül bahçesini mi andın kanlı yaşlar döktü gözlerin

Gün batımını mı andın da yanıp tutuştu ciğerin

Kişi saklasa da âşıklığına değil midir nişan

Solgun yüzüyle durmaksızın ettiği feryad u figan

Tamamını oku »

Kitabın tamamını okumak için Cemilmetin.Blogspot.com Linkine Tıklayınız.

ÖNSÖZ - II

Herkesin dehşetle muhtaç olduğu iman hakikatlerine ihtiyacı bilerek veya bilmeyerek düşürmek fikriyle; “Her millet, herkes Allah’ı bilir. O’nu daha yeni ders almaya ihtiyacımız çok yok” diye karşılıkta bulunanlara cevaben deriz:

Hâlbuki Allah’ı bilmek, bütün kâinatı sarıp kuşatan rablığına ve zerrelerden yıldızlara cüz’i ve külli her şey O’nun sevk ve iradesi, emir ve kudretiyle olduğuna kesin iman etmek ve mülkünde hiçbir ortağı olmadığına ve la ilahe illallah kudsi kelimesine, hakikatlerine iman etmek, kalben tasdik etmekle olur.

Yoksa, “Bir Allah var” deyip, bütün mülkünü sebeplere ve tabiata taksim etmek ve onlara dayandırmak –hâşâ- hadsiz ortakları hükmünde sebepleri merci tanımak ve her şeyin yanında hazır irade ve ilmini bilmemek ve şiddetli emirlerini tanımamak ve sıfatlarını ve gönderdiği elçilerini ve peygamberlerini bilmemek, elbette hiçbir cihette Allah’a iman hakikati onda yoktur. Belki küfr-ü mutlaktaki manevi cehennemin dünyevi azabından kendini bir derece teselliye almak için o sözleri söyler.

Evet, inkâr etmemek başkadır, iman etmek bütün bütün başkadır. Evet, kâinatta hiçbir akıl sahibi, kâinatın bütün parçası kadar şahitleri bulunan Allah’ı inkâr edemez… Etse, bütün kâinat onu yalanlayacağı için susar, lakayt kalır. Fakat O’na iman etmek, Kuran-ı Azimüşşan’ın ders verdiği gibi, o Maliki sıfatları ile isimleri ile bütün kâinatın şahitliğine dayanarak kalben tasdik etmek ve elçileriyle gönderdiği emirleri tanımak ve günah ve emre muhalefet ettiği vakit, kalben tövbe ve pişmanlık etmek iledir. Yoksa büyük günahları serbest işleyip istiğfar etmemek ve aldırmamak, o imanda hissesi olmadığına delildir. Her ne ise…

Mizahi anlatımlar eşliğinde gökler, yer, vücudumuz, bitkiler, hayvanlar… tüm âlemi kapsayan kısa ve eğlendirici bir iman yolculuğuna çıkıp, uğradığımız yerlerde Rabbimizin varlığını ve birliğini akli, mantıki ve ilmi delilleriyle sanki karşımızda levha izler gibi bir kesinlikle akıl gözümüzle görüp, haşrin yani ölümden sonraki hayatın gelmesini gelecek baharın gelmesi gibi kesin bir şekilde sanki ahiretin caddelerinde gezer derecesinde anlayarak, Peygamber Efendimizin (sav) risaletinin ve Kuran’ın hak olduğunun birçok parlak delilleriyle ispat edileceğine şahit olunacak inşallah.

NÜKTE

Ecnebi bir filozof gelir Anadolu’ya, sorular sorup Nasrettin Hoca’nın ilmini ölçecek güya. Lisan bilmediği için sorar işaretlerle, hoca da aynen cevap verir hareketlerle. Filozof yere eliyle çizer bir çember, hoca da ortasından bir çizgi çeker. Filozof bu sefer çemberden dikey bir çizgi çizer, hoca da eliyle üçü benim biri senin der. Filozof parmaklarını sallar aşağı doğru, hoca da parmaklarını tutar yukarı doğru. Filozof çemberin üstünde gezdirir avucunu, hoca da üfleyip gezdirir dudağının ucunu. Filozof çemberin üstüne yumruklar vurur, hoca da hafifçe sallar gibi yapar durur.

Filozof memleketine dönünce çevresi der, Nasıl buldun ilmini? Der şaştım hoca âlimmiş meğer. Dünyayı kastederek yere çizdim bir çember, hoca da dedi ortasından ekvator geçer. Dört parçaya bölünce dedim nedir bu, dedi dörtte biri toprak dörtte üçü su. Dedim kaynağı nedir neden yağar nisan yağmurları, dedi yeryüzünden sular buharlaşıp çıkar yukarı. Dedim kışın yer neden tamamen beyaz olur, dedi soğuk rüzgârlar eser atmosfer soğur. Dedim yer neden sallanır olur depremler, dedi altında olur dâhili değişimler.

Hocaya dostları der, “Noldu, ne dedi filozof?”

Der, “Yere çizdi kocaman bir tepsi kadayıf. Ortasından bir çizgi çekip dedim yarısı benim, yok olmaz deyince dedim al dörtte biri senin. Dedi üzerine serpsek fıstık, ceviz, susam, darı; dedim iyi olur köz köz olsun ateşin ayarı. Dedi nasıl olur üstüne tamamen kaymak çeksek, dedim üüff harika olur pişse de çabuk yesek. Üstünde fıstıkları ezelim mi dedi herif, dedim şerbetini kaçırırsın sallamalı hafif.”